Follow by Email

dinsdag 28 augustus 2012

WANDERBACH page 99


- ‘Just once. Very strange. I participated in a game and had a good chance of winning when I got the order, simple in my head. No-one told me and yet I knew. Conscious of everything I went as a sleep walker towards the south gate which I passed as if it didn’t exist. Outside a horse waited and however I never sat on a horseback before it was like I never did anything else. It knew the way and brought me directly to the Gods. Don’t ask me how they look because I don’t know. I didn’t see anyone and yet I knew I was there.
- There was a rather large pack, square in brown paper. The horse turned and ran like the wind. I don’t know how long, it could have been days but also hours and suddenly I was on my destiny: another town. South America, I believe. The horse galloped through the gate and stopped in front of the rulers’ palace. Without dismounting I gave the package to a female second who wore a long skirt and further nothing. After that the horse trotted back and left me at our south gate. Still half in trance I walked inside and became myself again only after I had passed the gate. I tried, turned immediately but the opening was already closed and the horse gone.’
- ‘Strange’ Tork reacts. ‘It seems that you were absolutely redundant. They could have sent the horse alone instead.’ The boy nods.
- ‘That’s what I thought. I don’t know of what other orders exist. No-one talks about it, and I ask myself if there is anyone who knows about mine.’ He looks around the table but nobody reacts. ‘I don’t even know if I was missed at the game while I was one of the candidates for the end victory.’ Tork gestures impatiently. That can’t be answered here anyhow. There are other questions which are more urgent.
- ‘I want to know who manages the gate; the Gods or spies?’
- ‘I don’t think so.’ This time it’s Anna. Tork looks at her surprised. 

- ‘Eén keer. Heel vreemd. Ik nam deel aan een spel en had een goede kans te winnen toen ik de opdracht kreeg, gewoon in mijn hoofd. Niemand zei het en toch wist ik. Al was ik me van alles bewust, maar ik liep als een slaapwandelaar naar de zuidpoort die ik passeerde alsof ze niet bestond. Buiten wachtte een paard en hoewel ik nooit had gereden was het of ik niet anders had gedaan. Het kende de weg en bracht me rechtstreeks naar de Goden. Vraag me niet hoe ze eruit zien want dat weet ik niet. Ik zag niemand en toch wist ik dat ik er was.
- Er lag een vrij groot pakje, rechthoekig in bruin papier. Het paard keerde en ging er als de wind vandoor. Ik weet niet hoelang, het kunnen dagen maar ook uren zijn geweest maar plotseling was ik op mijn bestemming: een andere stad. Zuid Amerika, geloof ik. Het paard galoppeerde door de poort en stopte voor het paleis van de heerser. Zonder af te stijgen gaf ik het pakje aan een vrouwelijke secondant die een lange rok droeg en verder niets. Daarna reed het paard terug en zette me af voor onze zuidpoort. Nog half in trance liep ik naar binnen en voelde me pas weer mezelf nadat ik de poort was gepasseerd. Ik probeerde het, draaide me onmiddellijk om maar de opening was alweer gesloten en het paard weg.’
- ‘Vreemd’; meent Tork. ‘Zo te horen was je volslagen overbodig en hadden ze net zo goed alleen het paard kunnen sturen.’ De jongen knikt.
- ‘Dat vond ik ook. Ik weet niet waaruit andere opdrachten bestaan. Niemand praat erover, en ik vraag me af of anderen van mijn opdracht weten.’ Hij kijkt de tafel rond maar niemand reageert. ‘Ik weet niet eens of ik gemist werd bij het spel terwijl ik toch een van de kandidaten voor de eindoverwinning was.’ Tork maakt een ongeduldig gebaar. Dat is hier toch niet te beantwoorden. Er zijn andere vragen die dringender zijn.
- ‘Ik wil weten wie de poort bedient. De Goden of spionnen?’
- ‘Dat denk ik niet.’ Ditmaal is het Anna. Tork neemt haar verrast op.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen