Follow by Email

woensdag 15 augustus 2012

WANDERBACH page 92


Due to hospitalization I won’t post for a couple of days from tomorrow

He starts with an inventory and asks who has memories of the time on earth. Slowly and hesitating one by one twelve fingers go up. Tork asks each of them to tell what they remember and finds a first recalcitrant silence. No-one dares. From the moment they arrived every inhabitant was told that the world above was definite past and taboo. Earth didn’t exist anymore, only the town for which they were chosen to serve, not just the Lord but especially the Gods. Who didn’t want to accept disappeared immediately and became forgotten.
Open rebellion had no chance, the twins had no mercy. If their behavior did not improve in the first week the rebels disappeared and no-one dares to remember them.
Tork turns determined to both seconds who had the time to get used to his strange ideas past week.
- ‘Are you willing to tell us about it?’ he asks softly.
They are not totally unprepared, shared their meals and nights with him and during all those hours Tork didn’t only questioning them but he also told about himself. Knowing that the chance existed to danger himself because he is still not certain of the function of this strange town, and yet he took them in reliance about his quest. Perhaps he will escape without help but it will be faster with. The sooner he understands the town, the more chance he has to find the key that will bring him outside. That’s why he trusts his assistances and wants to do the same with the Council; they who revolts, what ever that means down here, know as no-one else the painful areas of a society and Tork hopes not only to serve his own goal but also, and at the same time, theirs.
Especially the conversations of the past week, relaxed during dinner or naked in each others arms, made that Gabi and Fiona told about their own life voluntarily; in Underearth but also the memories of their lives above.

Hij begint met inventariseren en vraagt wie van hen herinneringen heeft aan de tijd op aarde. Langzaam en aarzelend steken een voor een twaalf vingers omhoog. Tork vraagt elk van hen te vertellen wat ze zich herinneren en stuit op een eerste weerspannig stilzwijgen. Niemand durft. Vanaf ze hier aankwamen werd elke bewoner ingepeperd dat de wereld daarboven voorgoed verleden tijd én taboe is. Aarde bestond niet meer, alleen nog de stad waarvoor zij werden uitverkoren om hun heerser, maar vooral de Goden te dienen. Diegenen die niet accepteerden verdwenen onmiddellijk en werden vergeten.
Openlijke rebellie was kansloos, de tweeling kende geen genade. Als hun gedrag niet in de eerste week verbeterde verdwenen de rebellen, en niemand durfde zich hen herinneren.
Tork draait zich vastberaden naar beide secondanten die de afgelopen week tijd hebben gehad aan zijn vreemde denkbeelden te wennen.
- ‘Durven jullie erover vertellen?’; vraagt hij zacht.
Ze zijn niet helemaal onvoorbereid, hebben de maaltijden en nachten met hem gedeeld en tijdens al die uren heeft Tork hen niet alleen ondervraagd maar ook over zichzelf verteld. Goed wetend dat de kans bestond zichzelf in gevaar te brengen omdat hij nog altijd niet zeker is van de functie van deze vreemde stad, en toch nam hij hen in vertrouwen over de missie. Wellicht lukt het zonder hulp hiervandaan te komen maar het zal sneller gaan als hij wordt geholpen. Hoe vlugger hij de stad begrijpt, zoveel meer kans maakt hij snel de schakel te vinden die hem buiten brengt. Daarom nam hij zijn assistentes in vertrouwen en is hij hetzelfde met de Raad van plan. Zij die rebelleren, wat dat hier ook voorstelt, kennen als geen ander de pijnpunten van een samenleving en Tork hoopt daarmee niet alleen zíjn doel maar tegelijk het hunne te dienen.
Vooral de gesprekken van de laatste week, ontspannen tijdens het eten of naakt in elkaars armen, zorgden dat Gabi en Fiona vrijwillig over hun eigen leven vertelden. In Onderaarde maar ook hun herinneringen aan het leven boven.
   

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen