Follow by Email

maandag 21 oktober 2019

Epos over de mens CDXIV



Hoe heet het ook weer als je bij een ander binnenvalt?
Invasie toch?
Veel Turken denken er anders over
en beginnen de volgende genocide
die ze straks weer zullen ontkennen
Hoe noem je ook weer iemand die zichzelf ontkent?
Was dat niet gewoon LUCHT?
Of bevat dit mengsel te veel edele gassen?

Het lijkt me leuk om terrorist te worden genoemd
als je niks anders hebt gedaan 
dan tot een volk behoren

Recept voor terrorist:
Neem 1 volk (liefst niet te groot)
Claim hun land maar laat hen een (te) klein reservaat
Schoffeer hen elke dag
Verbied hun gebruiken
Ontzeg hen het recht op een eigen identiteit
Indien ze zich verzetten, schiet er op los
Vermoord hun vrouwen en kinderen
Verkracht hen voordien (liefst in bijzijn van verwanten)
Sla jezelf op de borst en roep dagelijks hoe groot je bent
Wijs naar het volk en help ze herinneren dat ze nergens voor deugen
Succes verzekerd

Eet smakelijk

zondag 20 oktober 2019

Epos over de mens CDXIII


Toen school nog schooltje was
niet groter dan het dorp
leerden we nog zaken 
die met mens hadden te maken
was techniek nog ver van bed
een beetje in de stad
waar het werd weggezet
tussen arme achterstanden
om te creperen aan techniek
den mensch te wurgen
en uit te zuigen
tot ze zouden buigen
als nieuwe heiland beschouwen
verder bouwen
aan het grootkapitaal
voor ons allemaal

te weinig om schulden te betalen

zaterdag 19 oktober 2019

Epos over de mens CDXII



In Tralawerda riep iemand ‘Wer da!’
Er klonk een klik in het donker
Je zag hem niet maar hoorde zijn angst
Och arme, jongen toch
Welke idioot heeft jou geroepen?
Je volgepompt met propaganda
waarvan je niet anders kon dan geloven

omdat je denken nooit hebt geleerd

Epos over de mens CDXI



Buiten drenst het
Binnen zit ik droog
Hoog en droog, mag ik wel zeggen
Voor een Lagelander toch

vrijdag 18 oktober 2019

vrouwelijk leed

Onderstaand een passage uit de nieuwste roman waaraan ik werk, handelend over een tentoonstelling van schilderijen gemaakt naar aanleiding van een archeologische opgraving in de tachtiger jaren waarbij graven uit de vroege bronstijd werden blootgelegd met daarin een grote hoeveelheid overblijfselen van gefolterde meisjes en jonge vrouwen.


Directie en conservatoren waren verrukt over het resultaat dat volgens hen verleden en heden samensmolt waar ze meer gelijk in hadden dan ze zich realiseerden. Ik kende de verborgenheden van omgeving en dorp inmiddels, zij niet. Ze waren het zich althans niet bewust.
De presentatie van de nieuwe collectie werd een groots evenement. Er werd veel ruchtbaarheid aan gegeven hoewel alleen genodigden werden toegelaten. Het brede publiek kreeg het pas te zien op de daaropvolgende openingsdag. De toeloop was zo groot dat de termijn meteen werd verlengd waarna het zolang in opslag ging tot de nieuwe vleugel klaar was waar de werken permanent te zien zouden zijn als verbinding tussen de afdeling moderne kunst en oudheden.
De meeste modellen waren op de opening aanwezig alsook mijn vrienden uit het pension, evenals de collega's die me hadden geholpen. De modellen brachten vrienden en familie mee al was het aantal introducees beperkt tot twee per persoon; er werd maximaal gebruik van gemaakt. Ze toonden trots zichzelf waarop vaak geschokt werd gereageerd. “Zoals jij te kijk ligt.” Toch werden de werken over het algemeen enthousiast ontvangen.
Een van hen kwam naar me toe. “Mijn ouders willen u graag ontmoeten.” Zo blij waren ze niet. Het was vooral om mij te verwijten over hoe ik hun dochter had afgebeeld.
Ik verwachtte het en glimlachte. “Er is niets aan haar dat niet mag worden getoond. Ze is een prachtmeid en een heerlijk schepsel. Ik begrijp jullie reactie. Je wilt haar beschermen, maar probeer het afstandelijker te bekijken en je zult zien dat ik gelijk heb. Bedenk dat zoiets moois dat uit jullie liefde is ontstaan voor de eeuwigheid bewaard blijft, of toch zolang onze samenleving blijft bestaan. Dat ze nog lang nadat wij er niet meer zijn zal worden bejubeld. De schilderijen gaan niet over lust maar over de pijn en het onvermogen, niet alleen van lang vervlogen tijden maar ook nu nog wordt dit lijden gevoeld. Dagelijks ondergaan duizenden meisjes en jonge vrouwen het. Jullie dochter draagt ertoe bij dat het zichtbaar wordt waardoor hopelijk het bewustzijn groeit dat we elkaar moeten respecteren om wie en wat we zijn.” 
De moeder omhelsde mij. “Ik vind het opeens een heel mooi schilderij.” De vader knikte alleen, niet overtuigt. Het is deze hardleersheid die ervoor zorgt dat het nooit stopt, dat mensen elkaar pijn blijven doen, overtuigt van hun gelijk.
De ruimte was uiteraard gevuld met rijken der aarde, hoogwaardigheidsbekleders; mensen die menen dat ze beter en belangrijker zijn, meer bijdragen dan een ander. Onder hen bevond zich tot mijn verrassing (hoewel…) Paula’s ex die zich uitermate mild tegenover mij gedroeg. “Knap staaltje werk.”

“Dank je.” Hij vroeg niet naar zijn gewezen vrouw maar introduceerde me bij soortgenoten waarvan hij dacht dat ze belangrijk voor mij konden zijn. Ik ervoer het als het vervelendste deel van de dag maar liet alle branie en poeha gelaten over me heen gaan. Het zijn de mensen die weten waarom iets is, zelfs als ze er geen verstand van hebben. Hun mening over mijn werk was belangrijker dan wat ik er zelf van vond, belangrijker dan de worsteling van het tot stand brengen. Het waren plaatjes voor hun, illustraties van een gruwzaam onbeschaafd verleden omdat ze niet door hebben dat ze er met hun poten middenin staan en ertoe bijdragen dat het wezen van de mensheid onveranderd blijft met hoeveel ‘beschaafde’ saus we ons ook overgieten. Ze begrijpen niet dat de lichamelijke pijn van toen de geestelijke van nu is. Dat meisjes en vrouwen nog steeds gemarteld, gefolterd en geofferd worden en dat het niet alleen bij verre vreemde volken gebeurt maar zich doorzet tot binnen de familie en zelfs het gezin. Dat er onder hen zijn die er actief aan bijdragen.

Epos over de mens CDX



Coryfeeën sterven bij de vleet
Geen wonder
Het duurt even voor je beroemd bent

Ik kwam vandaag een mens tegen
en keek haar na

woensdag 16 oktober 2019

Epos over de mens CDIX



De zuiger stofte
bofte ik dat ik het niet moest ruimen
het was werkelijk niet te pruimen
blafte hoestte proestte
en ook nog verkouden
daarbij nog altijd niet de oude
of beter de jonge
die nooit weerom 
kom, wat maakt het uit
zo gaat het toch
lange reis, stille tocht
zolang de wind 
maar onder mijn rokje tocht

dinsdag 15 oktober 2019

Epos over de mens CDVIII



Het warmt weer op maar niet vanbuiten
koelt af door de ruiten
ramen en deuren beter sluiten
voor de vroege kou komend van buiten
Vanbinnen vriest het niet, nog niet
Dat hebben we nog in’t verschiet
tegoed dus, een winter lang
gevolgd door bevroren zomer
met ijspegels als zonnestralen
die gebroken op ons nederdalen
verpulveren en verpletteren
tot we ook de zon verketteren

De winterschilder is in huis
dat wil zeggen: buiten
verft hij rond ramen en ruiten
de kozijnen, deuren en al het hout
het niet meer houdt afgebladderd 
schamel kleurtje, verdacht geurtje
of beschadigt.
Hij schildert eroverheen
tot je niet meer ziet
dat het lang zo nieuw niet is
waar ik woon

maandag 14 oktober 2019

Epos over de mens CDVII



Ook oplichten kost energie
zag ik op de eindnota
van de leverancier
Leve het neo-liberalisme
dat de huidige criminaliteit
mogelijk maakte
Je bent een hufter 
als je liberaal stemt

Op school geven ze les
Maar leren ze ook wat?

Epos over de mens CDVI



Zodra in het bos de bomen verdwijnen
het op een lopen zetten 
omdat wij verschijnen
wat blijft er dan nog over?
Een kale troosteloze vlakte
met kale troosteloze mensen
die een onderkomen wensen
een dak boven het hoofd
groen om zich te voeden
Wat blijft is grauw van angst
en doodse stilte

zaterdag 12 oktober 2019

Epos over de mens CDVI



Als de mens geen Trumpen kent
geen Putin’s en geen Erdogan’s
zou hij dan gelukkig zijn?
Of zou hij terstond zijn eigen Trump creëren 
door zijn buurman te schofferen?
Alsnog een Putin tot keizer kronen
omdat hij leiding zou ontberen?
Een Erdogan om kleding voor te schrijven?
Een Netanyahu om meer land te bebouwen?
Een Ayatollah voor ongelijke rechten
vooral voor vrouwen?
Als de mens met zichzelf tevreden was
leerde lopen in eigen pas
en begreep dat rust afhangt van de ander
die hij met rust zal moet laten
zouden Trump en co ons rap verlaten

after a while...

click pic to enlarge

nubische geit - nubian goat, Daalhoeve



vosmangoest - yellow mongoose


stokstaartjes - meerkats


blauwgele ara - blue and yellow macaw 


lachvogel - kookaburra






zwavelkop - sulphurtuft, Daalhof

stobbezwammetje -  sheathed woodtuft

bundelzwam - scalycap

atalanta - red admiral, Wolder


spitsmuis met vleesvliegen - shrew and flies, Campagne

franjehoed - Psathyrella candolleana, Louwberg

weidechampignon - field mushroom



klaproos - poppy, Cannerberg

Hoogcannerbos

parasolzwam - parasol mushroom, Cannerbos







elfenbakje - turkey tale

muskuskaasjeskruid - musk mallow, Milleniumbos

torenvalk in eik - kestrel in oak


weerschijnzwam - Inonotus hispidus

stuifzwam - puffball



pyjamazweefvliegen op paardebloem - marmelade hoverfly on dandelion

bruine wegslak - slug, Cannerberg