Follow by Email

dinsdag 7 augustus 2012

WANDERBACH page 83


The crowd cedes respectful when he passes the bronze doors and jumps down the plateau. As head of a long procession he runs through the streets, crosses the vast square and finds the avenue over which he entered the town.
Finally he sees the gate and the landscape behind. Purposeful he walks towards it to discover that he can’t get any further. The air in the gate gives in however but bounces back as soon as he presses it. Freedom seems to lure but unreachable as if a transparent, unbreakable membrane is placed in the opening.
Desperate he looks around, then up at the with battlements ornamented wall. To approach the wall is no problem and to climb it is not difficult, but on top he experiences the same as in the gate. However pressing, he doesn’t get any further then the empty space between and above the battlements. His whacking fist stopped by something impenetrable soft.
Discouraged he descends. What a fantastic trap! Voluntarily and literally he walked into it. While he forlorn looks around searching for a possibility to escape anyhow, he gazes the girls.
- ‘Is this the only way out?’ They deny at the same time. ‘The path goes straight through the town. On the other side is another gate.’ Silent they show the way, afraid of his anger when he will discover again that there is no escape.
After trying the second entrance with the same result an unexplainable peace comes over Tork. It gives him something to think about. Yet he believes in their sincerity, it can’t be the whole truth. Perlwachter emphatic said to keep follow the path and he must be aware of the existence of the town. There must be a way out! Perhaps this is again one of these damn illusions, but an attempt to permeate stays without result. 

De menigte wijkt eerbiedig wanneer hij de bronzen deuren passeert en over het bordes omlaag sprint. Aan het hoofd van een lange optocht holt hij door de straten, kruist het uitgestrekte plein en vindt de laan waarlangs hij de stad binnenkwam.
Eindelijk ziet hij de poort en het landschap erachter. Vastberaden loopt hij erheen om te ontdekken dat hij niet verder kan. De lucht in de poort geeft weliswaar mee maar veert terug zodra hij ertegen drukt. Ogenschijnlijk lonkt de vrijheid maar onbereikbaar alsof een doorzichtig, niet te doorboren membraan in de opening werd geplaatst.
Hij kijkt vertwijfeld rond, vervolgens omhoog naar de met kantelen bezette muur. De muur naderen is geen probleem en om haar te beklimmen niet moeilijk, maar boven ondervindt hij hetzelfde als in de poort. Hoe hij ook drukt, hij komt niet verder dan de lege ruimte tussen en boven de kantelen. Zijn beukende vuist wordt gestopt door iets ondoordringbaar zachts.
Moedeloos laat hij zich zakken. Wat een prachtige val! Hij is er vrijwillig en letterlijk ingetippeld. Terwijl hij vertwijfeld rond kijkt op zoek naar een mogelijkheid toch te ontsnappen valt zijn blik op de meisjes.
- ‘Is dit de enige uitgang?’ Ze ontkennen tegelijk. ‘Het pad loopt dwars door de stad. Aan de andere kant is nog een poort.’ Ze wijzen stil de weg, bang voor zijn woede wanneer hij ook daar ontdekt dat er geen uitweg is.
Nadat hij de tweede doorgang met hetzelfde resultaat probeert komt er een onverklaarbare rust over Tork. Het stemt tot nadenken. Al gelooft hij in hun oprechtheid, het kan niet de hele waarheid zijn. Perlwachter zei nadrukkelijk het pad te blijven volgen en hij moet op de hoogte zijn van het bestaan van de stad. Er moet een uitweg zijn! Misschien is het weer een van die verdomde illusies, maar een poging ze te doorbreken blijft zonder resultaat. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen