Follow by Email

maandag 6 augustus 2012

WANDERBACH page 82


As soon as aging starts it won’t take long; for no reason, suddenly, gone to Safedestiny, another destination, probably to for fill other duties. For the people have a task: serviceable to the Gods, what means that everybody waits until he or she is called. That one is allowed to go outside, along the path, and to the Gods to get an order or to realize one.
When Tork asks of which these tasks exists the girls stay vague. It can be everything: messages for the Nymphs, but also a job somewhere in Underearth. They don’t know concrete examples because they never were called for duty. They aren’t in town that long still and during the first thirty years no-one is allowed to go outside because they are not here out of free will and the desire to go back lasts long. No-one can get out, except explicitly send for by the Gods.
Because no-one can pass the gates it isn’t necessary to guard them. The only risk form the individuals with a task, what doesn’t happen a lot, and always a couple together at the most that not only can be guarded easily but is already so long in Underearth that above there’s nothing that binds anymore.
- ‘And if you walk outside together with me?’ Tork asks laconic. Suddenly the girls seem to be terrified. ‘You can’t go outside, Lord’; left whispers softly. Tork looks incredulous. ‘Why? I walked inside, didn’t I?’ The girl nods. ‘Inside is possible, but not back; certainly not a ruler. He never goes outside because he has to stay in town to keep peace.’
Tork jumps up and walks with long steps through the hall followed closely by the dogs while both young women run to keep up with him. 

Zodra de veroudering inzet duurt het niet lang. Zomaar, opeens, weg naar Nageborchte, een andere bestemming, waarschijnlijk om andere taken te vervullen. Want de mensen hebben een taak: dienstbaar aan de Goden, wat inhoudt dat iedereen wacht tot hij of zij wordt geroepen. Diegene mag naar buiten, langs het pad, en naar de Goden om er een opdracht te halen of uit te voeren.
Wanneer Tork vraagt waaruit deze taken bestaan blijven de meisjes vaag. Het kan van alles zijn: boodschappen voor de Nymphen, maar ook klusjes ergens in Onderaarde. Concrete voorbeelden kennen zij niet omdat ze nog nooit voor een taak werden geroepen. Ze zijn nog niet zo lang in de stad en tijdens de eerste dertig jaar mogen ze niet naar buiten omdat niemand hier vrijwillig is en het verlangen terug te willen lang aanwezig blijft. Niemand kan eruit, tenzij uitdrukkelijk door de Goden ontboden.
Omdat niemand de poorten kan passeren is het ook niet nodig ze te bewaken. Het enige risico vormen individuen met een opdracht, wat niet vaak voorkomt, en altijd hooguit een paar tegelijk die niet alleen gemakkelijk bewaakt kunnen worden maar bovendien al zolang in Onderaarde zijn dat er daarboven niets meer is wat bindt.
- ‘En als jullie samen met mij naar buiten wandelen?’; vraagt Tork laconiek. Plotseling lijken de meisjes doodsbang. ‘U kunt niet naar buiten, Heer’; fluistert links zacht. Tork kijkt ongelovig. ‘Hoezo? Ik ben toch ook binnen gekomen!’ Het meisje knikt. ‘Binnen kan, maar niet terug. Zeker een heerser niet. Hij komt nooit buiten omdat hij in de stad moet blijven om de orde bewaren.’
Tork vliegt overeind en beent met lange passen door de hall op de voet gevolgd door de honden terwijl beide jonge vrouwen hollen om hem bij te houden. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen