Follow by Email

donderdag 23 augustus 2012

WANDERBACH page 94


After the girls stop talking an ominous silence falls. The Council members wait in grim tension for the torrid lightning. Tork lets the lead silence last, grey and heavy. The first cough so sudden that it feels like thunder and everybody scares, also Tork and his assistances. Then a cautious clinking laugh works to liberation. Another one follows and another and suddenly the hall jingles, the lead grey atmosphere shatters and changes into a buzz of voices. Everyone talks muted through each other but Tork doesn’t interfere. He looks and listens until a first voice levers full of bravura and tells about the past.
A young man with ingenious eyes stares determined in their direction. His story meant for the girls, a fellow sufferer who speaks about his youth in turn. After him the others follow. Stories round the table, calling memories and unconsciously fomentation the resistance against the faith that brought them here. That’s exactly Torks’ purpose: people who openly talk about matters which were forbidden; the germ of revolution.
As soon as everyone silences he will take over to explain why they are here: the change for the town, rebellion which will create an opening hopefully.
It is deafening quit after Tork has spoken. Incredulous gazes roam from him to both dogs, at ease in a corner. It is the boy: Jeremy, who is the first that breaks hesitating the silence. No longer a boy, even he still looks the seventeen year old from thirty years ago.
- ‘Who says you are not a spy?’
- ‘Do they exist then?’ Tork asks interested; not only the Council members, also his assistances nod. Tork strokes his chin thinking. ‘Why? Are there concrete indications for this?’ 

Nadat de meisjes zwijgen valt er een onheilspellende stilte. De Raadsleden wachten in grimmige spanning op de verzengende bliksem. Tork laat de als lood in de lucht hangende stilte duren, grijs en zwaar. De eerste kuch zo plotseling dat het een donderslag lijkt en iedereen schrikt, ook Tork en zijn assistentes. Dan werkt een voorzichtig tinkelende lach aan de bevrijding. Er volgt er nog een en nog een en opeens rinkelt de zaal, de loodgrijze atmosfeer verbrijzelt en verandert in geroezemoes. Iedereen praat gedempt door elkaar maar Tork bemoeit zich er niet mee. Hij kijkt en luistert tot een eerste stem zich vol bravoure verheft en over vroeger vertelt.
Een jongeman met schrandere ogen kijkt vastberaden in hun richting. Zijn verhaal bedoelt voor de meisjes, een lotgenoot die op zijn beurt over zijn jeugd vertelt. Na hem volgen de anderen. Verhalen ronden de tafel, roepen herinneringen op en wakkeren onbewust het verzet aan tegen het lot dat hen hier bracht. Dat is precies Torks bedoeling: mensen die openlijk praten over zaken welke verboden waren. De kiem voor revolutie.
Zodra iedereen zwijgt zal híj het overnemen en duidelijk maken waarom ze hier zijn: de omslag voor de stad, rebellie die hopelijk voor hem een opening creëert.
Het is oorverdovend stil nadat Tork is uitgesproken. Ongelovige blikken dwalen van hem naar beide honden, rustig in een hoek. Het is de knaap: Jeremy, die als eerste aarzelend de stilte verbreekt. Hij is allang geen jongen meer, al is hij uiterlijk nog de zeventienjarige van dertig jaar geleden.
- ‘Wie zegt dat u geen spion bent?’
- ‘Bestaan die dan?’; vraagt Tork belangstellend. Niet alleen de Raadsleden, ook zijn assistentes knikken. Tork strijkt nadenkend over zijn kin. ‘Waarom? Zijn daar concrete aanwijzingen voor?’

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen