Follow by Email

zaterdag 4 augustus 2012

WANDERBACH page 80


In spite of numerous injuries they jump tail swinging upon him. Tork falls around their neck. He never thought to see them back alive! He forgets his own wounds, opens the rucksack to nurse them. The disinfectant bites and the sharp needle to suture the deepest wounds hurts but the dogs don’t moan.
Later he hears about the bloodshed. At least twelve dead canines and how they succeeded to escape will always remain a secret. Probably the slaughter in such a short time was so heavy that the remaining town dogs fled in stead of attacking the weakened wolfhounds together.
One surprise follows another. His cleaned stick is carried inside like a relic and someone else brings the lost tent pins. Tork is surrounded with all respect. Food and beverage are offered that he politely but firmly refuses. As an excuse he says that as well he as the dogs are on a diet and swallow only capsules that work immediately after he shares three. Even his wounds sting less and both animals lay sleepy at his feet, ears high they stay alert for possible danger.
He repairs his rucksack before two young women kneel in front of him in order to tell Tork what is expected. Probably the most beautiful girls in town to enlighten the message, are send as delegation. With bend heads, why he hardly understands them, they whisper what they have to say, but Tork interferes and let them rise. The throne is wide enough because it was developed for two rulers at once.
They look around hesitating and because no-one reacts they sit down shy, heads still bend though. Tork tries, gives up again. Is it fear or respect? First he will listen to what they have to say. 

Ondanks talrijke wonden springen ze blij kwispelend tegen hem op. Tork valt rond hun nek. Hij had nooit gedacht hen levend terug te zien! Hij vergeet zijn eigen wonden, rukt de rugzak open om hen te verzorgen. Het desinfecteermiddel bijt en de scherpe naald om de diepste wonden te hechten doet pijn maar de honden geven geen krimp.
Later hoort hij over het bloedbad. Tenminste twaalf dode soortgenoten en hoe het hen lukte te ontkomen zal altijd een raadsel blijven. Waarschijnlijk was de slachting in korte tijd zo groot dat de resterende stadshonden het voor gezien hielden in plaats van zich gezamenlijk op de verzwakte wolfshonden te storten.
De ene verrassing volgt de ander. Zijn stok wordt schoongemaakt als relikwie binnengedragen en een ander brengt de verloren tentharingen. Tork wordt met alle egards omringd. Voedsel en drank worden aangeboden dat hij beleefd, maar beslist weigert. Als excuus vertelt hij dat zowel hij als de honden op dieet zijn en alleen capsules slikken die onmiddellijk hun werk doen nadat hij er drie verdeelt. Zelfs zijn wonden kloppen minder fel en beide dieren liggen slaperig aan zijn voeten, de oren hoog blijven ze verdacht op mogelijk onraad.
Hij ziet kans de rugzak te repareren voordat twee jonge vrouwen voor hem knielen met de opdracht Tork duidelijk te maken wat van hem wordt verwacht. Waarschijnlijk de mooiste meisjes van de stad om de pil te vergulden zijn als delegatie gestuurd. Hoofd gebogen waardoor hij hen nauwelijks verstaat prevelen ze hun boodschap, maar Tork onderbreekt en laat hen opstaan. De troon is breed genoeg omdat hij voor twee heerseressen gezamenlijk werd ontworpen.
Ze kijken aarzelend rond en omdat niemand reageert gaan ze schuchter zitten, de hoofden blijven echter gebogen. Tork probeert, geeft weer op. Is het angst of ontzag? Laat hij eerst maar luisteren naar wat ze te zeggen hebben. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen