Follow by Email

zaterdag 23 juni 2012

WANDERBACH page 51


- ‘Just persist, boys, it will come to an end.’
It doesn’t make it easier but his encouraging words help because it shows that he knows how tantalizing the long descent is.
At a new rotation the Nymph stops and turns while she presses a finger against her lips.
- ‘This is the last bend’; she whispers. ‘We are no ten yards from Underearth. You only need to go the last part to a large hall where several paths come together. You will know which the right one is.
- Here we have to say goodbye because otherwise the Gods will notice and aim their anger to destroy me.’
She looks at him, asking for understanding and when Tork nods she smiles veiled. He kisses her for the last time and sees how fast she hovers upwards to the safe surface. Then he turns with a feeling of lost for the last steps.
In the high vast hall doom numerous corridors as dark gates in the distant walls. The dogs sniff alert and Tork stops to orientate. It is like the Nymph said. He doesn’t know why but the right passage, the beginning of the road to the Gods, lures left and he walks quickly in that direction with the dogs just behind he looks carefully around searching for a first ambush. The Gods will know by now and it shall not take long before they let that know.
At the entrance he stops again and traces the dusk in the bow-shape gate but he can’t see anything alarming. Also the dogs give no sign of danger and appeased he walks into what seems to be a narrow corridor which gradually broadens. 

- ‘Nog even volhouden, jongens, er komt heus wel een eind aan.’
Het maakt hun gang niet lichter maar de bemoedigende woorden helpen omdat hij laat merken zich bewust te zijn van de onaangename lengte van de afdaling.
Bij een nieuwe wenteling houdt de Nymph halt en draait zich om terwijl ze een wijsvinger tegen de lippen houdt.
- ‘Dit is de laatste bocht’; fluistert ze. ‘We zijn geen tien meter van Onderaarde. Je hoeft alleen nog het laatste stuk tot in een grote zaal waarin verschillende paden samen komen. Je zult weten welk het juiste is.
- Hier moeten we afscheid nemen omdat de Goden mij anders zullen opmerken en hun woede richten om me te vernietigen.’
Ze kijkt hem aan, vragend om begrip en wanneer Tork knikt glimlacht ze steels. Hij kust haar voor het laatst, en ziet hoe rap ze omhoog zweeft naar het veilige oppervlak. Dan draait hij zich met een gevoel van verlies om en daalt de laatste meters.
In de hoge uitgestrekte zaal doemen talrijke gangen als donkere poorten in de ver verwijderde wanden. De honden snuiven waakzaam en Tork blijft staan om zich te oriënteren. Het is zoals de Nymph zei. Hij weet niet waarom maar de juiste gang, het begin van het pad naar de Goden, lokt links en hij stapt snel in die richting met de honden pal achter zich kijkt hij behoedzaam rond op zoek naar de eerste valstrik. De Goden zullen nu op de hoogte zijn en het zal niet lang duren voordat ze het laten merken.
Bij de ingang blijft hij staan en speurt in de schemer achter de boogvormige poort maar kan niets alarmerends ontdekken. De honden vertonen evenmin tekenen van onraad en gerustgesteld loopt hij verder in wat een smalle gang blijkt die zich gaandeweg verbreedt. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen