Follow by Email

zondag 17 juni 2012

WANDERBACH page 45


Every illusion in Underearth will in its own way be as addicted. You need a lot of willpower. Do you fail then death will follow a lot less creeping and shall hit you suddenly and unexpected. I’m sorry, but then you are lost. No one can save you or even wants to. Your only chance is to recognize an illusion in time, before it gets the opportunity to bind you.’
Again the elderly looks at his pupil and tries to read what goes on inside him and at first he believes to his consternation that Tork isn’t interested at all, that he barely listens, until he recognizes
Today was simply too much. Abundant with impressions and new stories and to protect himself Torks’ mind has withdraw and is half asleep while his owner seems to sit fully awake on the bench  .
- ‘It’s enough’; the elderly softly replies. ‘Tomorrow we will talk further. For now I wish you a good rest’; and he disappears abrupt, gazed rather perplexed by his guest.
Tork doesn’t stay alone long. The same Nymph, or another that looks like her, hovers towards him and undresses him carefully. She helps him to stretch on the sofa which immediately folds to his forms.
His brains refuse, only wants to sleep and he is hardly conscious of the softness the Nymph pushes along him like a cocoon and he slumbers swaying as in a plashing boat while the dogs lay calmly at his feet.

He awakes suddenly and looks tensed into roe-soft eyes which playfully smile at him; a full, red mouth so close that he feels threatened. Desirable like warm velvet she lays pliant and just as naked against him. 



Elke illusie in Onderaarde zal op haar eigen manier net zo verslavend werken. Je hebt veel wilskracht nodig. Faal je, dan volgt de dood heel wat minder sluipend en zal je plotseling en onverwacht bij de strot grijpen. Het spijt me, maar dan ben je verloren. Niemand kan je redden of wil dat zelfs. Je enige kans is een illusie op tijd herkennen voordat die de kans krijgt jou aan zich te binden.’
Weer kijkt de oude naar zijn leerling en probeert te lezen wat er in hem omgaat en eerst denkt hij tot zijn ontsteltenis dat het Tork allemaal weinig kan schelen, dat hij nauwelijks luistert, tot hij het herkent.
Het was gewoon teveel vandaag. Overvoerd met indrukken en nieuwe verhalen en om zich te beschermen heeft Torks geest zich teruggetrokken en slaapt al half terwijl zijn eigenaar nog ogenschijnlijk wakker op de bank zit.
- ‘Het is genoeg’; zegt de oude zacht. ‘Morgen zullen we verder praten. Voor nu wens ik je prettige rust’; en hij verdwijnt abrupt, nogal onthutst nagestaard door zijn gast.
Tork blijft niet lang alleen. Dezelfde Nymph, of een ander die op haar lijkt, zweeft naar hem toe en kleedt hem voorzichtig uit. Ze helpt hem zich uit te strekken op de bank die zich onmiddellijk naar zijn vormen voegt.
Zijn hersens weigeren, willen alleen nog slapen en hij is zich nauwelijks bewust van de zachtheid waarmee de Nymph als een cocon rond hem schuift en hij deinend als in een kabbelend bootje wegsluimert terwijl de honden gerustgesteld aan zijn voeten liggen.

Hij schrikt wakker en kijkt gespannen in reezachte ogen die speels naar hem lachen. Een volle, rode mond zo dichtbij dat hij zich bedreigd voelt. Begeerlijk als warm fluweel ligt ze net zo naakt soepel tegen hem aan. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen