Follow by Email

woensdag 23 mei 2012

WANDERBACH page 17-18 (end of chapter 2)


The dogs follow skulking as wolves, belly close to the ground, the low kept tail drags and the ears now right to the front, keen on every sound. But there is nothing to hear, everything remains silent, even when they approach the hills till just a few steps nothing moves until suddenly a form rises from between the bumps, dressed in a garment of green translucent tulle.
- ‘Welcome Tork. Welcome in Wanderbach.’
Tork stops abrupt, his hand goes to his knife, the mountain stick with iron tip points threatening to the front while both wolfhounds uncover grunting their razor-sharp teeth. 



page 18


De honden volgen sluipend als wolven, de buik dicht tegen de grond, de laaggehouden staart sleept en de oren nu recht naar voren, gespitst op elk geluid.
Maar er is niets te horen. Alles blijft bladstil. Zelfs wanneer ze de heuvels tot op enkele passen zijn genaderd roert zich niets tot plots een lange gedaante, gekleed in een gewaad van groen doorschijnend tule van tussen de bulten oprijst.
- ‘Welkom Tork. Welkom in Wanderbach.’
Tork houdt abrupt de pas in, zijn hand gaat naar het mes, de bergstok met ijzeren punt wijst dreigend naar voren terwijl beide wolfshonden grommend de vlijmscherpe tanden ontbloten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten