Follow by Email

dinsdag 18 december 2018

Epos over de mens I epiloog


                          Het ravissante faliekante sluimeren als een heksenscheut
                   trommelen op het vel van continenten, horizonten verbleken
                   en schemeren aan het eind van de einder in rollen prikkeldraad
                   gesponnen als tere suiker van gescheurde jeans rond vrouwendijen.
                   Keek ik naar haar en zag de toekomst verdwijnen in ondiep zwart
                   tussen hoge bergen, het grauw van nevelsluiers parkeerde
                   waar ooit de mens heerste en zijn debatten hief als akkoorden
                   van tenoren, gelardeerd met bassen en sopranen, een schril gekrijs,
                   contrast met rook bestoven hoofden, nergens nog een glimpje zonneschijn.
                   Wist ik van jong af dat het is om gedoemd te zijn of zelfs te worden
                   naargelang het nakend einde dichter komt en dichter drukt
                   met papieren lippen al een kus, dansende borsten van lust
                   of lust ik helemaal niets meer?
                   Dat is de vraag die mij morgen stelt, het antwoord schuldig blijf
                   waaraan ik geen schuld heb omdat ik niet weet, noch weten wil
                   wat het verschiet voor mij in petto heeft, zelfs nog krijgen kan
                   als alles al op is; de tonnen leeg, maar met gevulde zakken
                   zak ik naar lager omdat hoger mijn piepende ademhaling
                   niet nog langer kan verdragen, draag ik je ver tot over de zee
                   van louter louterend water gevuld met kwallen
                   die in andermans benen bijten, er het schaamrood likken
                   tussen dijen vandaan, waar ik was aangekomen en vervolgens weggegaan.
                   Jeukt het, mijn tenen krom van ergernis om alle feesten
                   die nog moeten komen. Waren ze al voorbij, ik zou nog kunnen dromen
                   van de replica van hete regen; nadien een tonnenrond gevaar, ver weg; aldaar!
                   Was ik maar nooit gekomen; was toch weggebleven
                   van dit rond deel, rondeel; kwalijke dampen stijgen mijn holtes omhoog
                   en voorzien het onvoorspelde dat ik evenmin kan weten
                   wat uiteindelijk ook niet uitmaakt of het aanblijft met mij
                   omdat het fluisterkruid zijn zang aanheft boven het lawaai
                   van omringend boorbeton en hijsende kranen heffen het glas
                   ten hemel schreiend, vloeien tranen van brocant brokaat
             waar ze plassen vormen van ondrinkbaar water.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten